Mieczysław Czaja
Biografia
Urodził się w nauczycielskiej rodzinie Józefa i Wandy z Leszczyńskich. W 1921 ukończył gimnazjum w Nowym Targu, od 1921 studiował na Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie, którą ukończył w 1926 uzyskując stopień lekarza weterynarii. Edukację kontynuował na Uniwersytecie Leibniza w Hanowerze. W 1929 obronił pracę doktorską.
W latach 1927–1930 był kierownikiem zootechnicznych Zakładów Doświadczalnych, początkowo w Mużyłowie (okolice Tarnopola), następnie 1930 w Pińczowie i od 1930 do 1939 w Świsłoczy (powiat Wołkowysk). W latach 30. współpracował z Izbami Rolniczymi w Białymstoku, Brześciu n. Bugiem i Wilnie, a od 1932 wykładał także hodowlę owiec na Uniwersytecie Wileńskim.
W czasie okupacji niemieckiej był inspektorem hodowli owiec w Krakowskiej Izbie Rolniczej.
W 1945 został doktorem habilitowanym i otrzymał stanowisko docenta, a w 1950 został profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1952 rozpoczął pracę w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, do 1958 kierował tam Katedrą Szczegółowej Hodowli Zwierząt. Równocześnie od 1955 przez dwa lata kierował Zakładem Genetyki Zwierząt Domowych PAN, a od 1957 Zakładem Hodowli Doświadczalnej Zwierząt PAN. W 1954 został profesorem zwyczajnym. Od 1952 przez pięć lat pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa oraz był organizatorem Instytitu Zootechniki w Krakowie.
Prowadził prace hodowlane, głównie dotyczące owiec; stworzył rasę owcy zwaną górską owcą polską, a także bydła czerwonego polskiego (poprawienie pogłowia czerwonym bydłem duńskim). Należał do inicjatorów hodowli tarpanów oraz rozpoczęcia restytucji łosia w Puszczy Kampinoskiej. Członek korespondent PAN od 1954.
Zmarł na atak serca widząc bezprawny wyrąb cennego drzewostanu w lesie koło Nawojowej; spoczął w alei zasłużonych na cmentarzu Rakowickim (kwatera LXVII-płn.2-3).