Marian Paweł Porwit
Biografia
Marian Paweł Porwit urodził się 25 września 1895 roku w Gorlicach. W młodości kształcił się w Gorlicach i Krakowie, wstąpił do Sokola i w 1914 roku do Legionów Polskich, służąc w 14 kompanii 2 pułku piechoty.
Po szkoleniu w Szkołach Podchorążych Legionów w Krakowie trafił do III batalionu i brał udział w walkach II Brygady Legionów na Karpatach, Bukowinie, Besarabii i Wołyniu. W 1918–1919 był aspirantem oficerskim Szkoły Chorążych Legionów, a 14 grudnia 1918 objął stanowisko zastępcy naczelnika Instytutu Historyczno-Wojskowego, później kierował Sekcją 4 Historyczno-Naukową Departamentu V Naukowo-Szkolnego.
W połowie 1920 skierowano go na front w czasie wojny z bolszewikami, odbywając praktykę sztabową w VII Brygadzie Piechoty. Po powrocie do Sztabu Generalnego WP kontynuował naukę w Wyższej Szkole Wojennej, którą ukończył z wysoką lokatą. 18 czerwca 1920 zawarł związek małżeński z Zofią Fried. W latach 1921–1923 ponownie pracował w Sztabie Generalnym, a następnie objął stanowiska kierownicze w Szkołach Podchorążych i Piechoty oraz uzyskał za wybitne zasługi Krzyż Kawalerski Legii Honorowej w 1925 roku.
W latach 1926–1930 Porwit pracował w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym, a następnie objął stanowiska dowódcy batalionu szkolnego KOP w Osowcu (1928) i dyrektora nauk Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (1930). W 1934 objął dowództwo 44. pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem, a w 1936–1939 kierował I rocznikiem Wyższej Szkoły Wojennej oraz redagował Przegląd Piechoty. W 1939 prowadził prace nad fortyfikacjami na odcinku Turbacz–Wschód, a po wybuchu II wojny światowej zgłosił się do Sztabu Naczelnego Wodza i brał udział w obronie Warszawy.
Pod koniec września 1939 został dowódcą Odcinka Zachodniego Obrony Warszawy. Po kapitulacji trafił do niemieckiej niewoli, był jenicem wojennym w Oflagu XI A Osterode am Harz, a następnie w innych obozach jenieckich. Został uwolniony w 1945 roku i ewakuowany do Paryża, a następnie do Wielkiej Brytanii. Po wojnie powrócił do Polski w 1946 roku, podjął pracę w Czytelniku i Państwowych Wydawnictwach Technicznych, kontynuując pracę nad monumentalnym dziełem „Komentarze ...”. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W 1988 roku pośmiertnie otrzymał Nagrodę I stopnia Ministra Obrony Narodowej w dziedzinie literatury.
Życie prywatne Porwita to m.in. małżeństwo z Zofią Fried, z którą miał syna Krzysztofa Hugona, oraz relacje rodzinne podkreślające jego zaangażowanie w życie wojskowe i intelektualne Polski.