Antoni Reichenberg
Biografia
Antoni Reichenberg (ur. 7 czerwca 1825 w Gorlicach, zm. 23 stycznia 1903 w Tarnopolu) – polski ksiądz, jezuita, artysta. Opiekował się sierotami i ubogimi w Tarnopolu. W 1848 r. wziął udział w rewolucji węgierskiej. Studiował malarstwo w Budapeszcie i na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, którą ukończył w 1862 roku. Podczas studiów przyjaźnił się z Janem Matejką. Studiował teologię w Monachium i Przemyślu, gdzie 13 września 1868 r. przyjął święcenia kapłańskie. 7 grudnia 1869 wstąpił do nowicjatu jezuitów w Starej Wsi. W 1871 r. wstąpił do Towarzystwa Jezusowego.
Od 1875 r. w Tarnopolu. W latach 1875–1887 był profesorem rysunku w konwikcie jezuickim; w latach 1884–1885 prefektem szpitala studenckiego; w 1886 r. uczył języka niemieckiego. Założył w mieście dwa przytułki dla ubogich, w których pracował po liturgii.
Zmarł 23 stycznia 1903 r. w Tarnopolu. Został pochowany 27 stycznia 1903 r. na cmentarzu Mikulinieckim, gdzie na nagrobku widnieje napis: Opiekunowi ubogich X. Antoniemu Reichenbergowi T. J. wdzięczni tarnopolanie. Grób ojca Antoniego Reichenberga został uznany za nowo odkryty zabytek dziedzictwa kulturowego.
Był utalentowanym malarzem. Wśród jego dzieł znajdują się m.in. obraz Matki Boskiej Bolesnej (przechowywany w Starej Wsi) oraz portret Alfreda Potockiego (do 1918 r. wisiał w sali Sejmu Galicyjskiego).
Codziennie o godzinie 7 wieczorem modlił się przy figurze św. Tekli na ulicy Pańskiej w Tarnopolu.