Władysław Jan Jung
Biografia
Władysław Jan Jung urodził się w Gorlicach w 1870 roku. Był synem Jerzego, urzędnika państwowego, i Bronisławy z domu Koszyk. Po ukończeniu szkoły w Gorlicach kontynuował naukę w niższej szkole realnej wojskowej w Koszycach, a w 1888 r. ukończył Wojskową Wyższą Szkołę Realną w Hranicach na Morawach. Następnie studiował artylerię w Akademii Wojskowo-Technicznej w Wiedniu.
Służył w armii austro-węgierskiej; w 1891 uzyskał awans na podporucznika. W 1905 został kapitanem, a w 1908 służył w 1 pułku artylerii polowych w Krakowie pod dowództwem podpułkownika Aleksandra Truszkowskiego. W latach 1914–1915 walczył na froncie rosyjskim jako major; w 1916–1917 jako pułkownik dowodził pułkiem armat polowych nr 24 na froncie rumuńskim. W 1918 dowodził brygadą artylerii na froncie włoskim i 2 listopada dostał się do niewoli.
W grudniu 1918 wyjechał do Francji i od stycznia 1919 poszerzał wiedzę na kursie artylerii w Le Maris. Po zakończeniu kursu wstąpił do Wojska Polskiego dowodzonego przez Józefa Hallera. W lutym objął dowództwo 1. pułku artylerii polowej; 2 kwietnia przekazał jednostkę w ręce ppłk Gomólickiego, a sam objął stanowisko dowódcy I Brygady Artylerii. Od października 1919 do kwietnia 1920 był dowódcą VII Brygady Artylerii i inspektorem artylerii 2 Armii. 1 maja 1920 uzyskał awans na generała podporucznika i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
Od kwietnia 1920 do czerwca 1924 był dowódcą 15 Dywizji Piechoty. W 1921 wszedł w skład Polskiej Misji Wojskowej, a następnie ukończył kurs dla wyższych dowódców. 31 marca 1924 został awansowany na generała dywizji ze starszeństwem z 1 lipca 1923. Od czerwca 1924 do lipca 1926 dowodził Okręgiem Korpusu Nr IV w Łodzi, a od lipca 1926 – Okręgiem Korpusu Nr II w Lublinie. 9 października 1928 przeszedł na urlop i 30 listopada 1928 przeniesiony w stan spoczynku.
Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa w 1938 został wiceprezesem Prezydium Polskiego Bloku Katolickiego. Przed II wojną światową mieszkał w Krakowie z żoną Seweryną z Mochnackich. Aggresja Niemiec na Polskę zatrzymała go na wakacjach w Buczaczu; dotarł do Lwowa, aby zabezpieczyć dom i majątek. Po kapitulacji Lwowa pozostał w mieście do grudnia 1939, a następnie podjął nieudaną próbę przekroczenia granicy sowiecko-niemieckiej. Zatrzymali go sowieccy strażnicy w rejonie Rawy Ruskiej; nie rozpoznany, podawał się za emerytowanego profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przetrzymywany w szopie doznał odmrożeń i gangreny; przewieziony do szpitala we Lwowie, zmarł. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.
Z małżeństwa z Seweryną z Mochnackich miał syna Włodzimierza Kamila Edwarda (ur. 16 grudnia 1905 w Krakowie).