Władysław Antoni Stępkowicz
Biografia
Władysław Antoni Stępkowicz urodził się 29 marca 1893 w Gorlicach. Był synem Teofila i Eleonory ze Stępniów. Uczęszczał do c.k. Gimnazjum II w Nowym Sączu i w 1912 roku był członkiem drużyny sokolej „Zarzewia”.
W sierpniu 1914 wstąpił do Legii Polskich. Służył w VI batalionie 1. pułku piechoty. W 1915 przebywał w szpitalu w Kętach, a następnie, do października 1915, służył w polu. 23 lutego 1916 zdał egzamin dojrzałości w Nowym Sączu. Od 13 lipca do 17 grudnia 1916 ponownie służył na froncie. We wrześniu 1917, po kryzysie przysięgowym, wcielono go do austriackiego 20. pułku piechoty i wysłano na front włoski. W 1918 ukończył dwumiesięczne przeszkolenie w Szkole Oficerów Rezerwy w Opawie.
19 lutego 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego jako chorąży, przydzielony do 1. pułku strzelców podhalańskich. Następnie służył w obozie jenieckim Nr 1 pod Strzałkowemi i w batalionie wartowniczym w Łodzi. Od 18 lipca 1920 walczył na froncie jako dowódca kompanii w III batalionie 51. pułku piechoty. Wyróżnił się w walkach pod Tarnopolem i Bóbrką. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony w stopniu porucznika z dniem 1 kwietnia 1920.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 51 pp w Brzeżanach na stanowisku dowódcy kompanii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1189 lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1925 ukończył pięciomiesięczny kurs w Chełmnie, a w 1928 trzymiesięczny kurs unitarny w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. W marcu 1930 został przeniesiony do 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 28 lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1934 został przesunięty na stanowisko batalionu. W 1937 został przeniesiony do KOP, na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Podświle”. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 33. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W sierpniu 1939, podczas mobilizacji, dowodzony przez niego oddział został przeformowany w II batalion 3. pułku piechoty KOP. Na jego czele walczył w kampanii wrześniowej. 23 września 1939 dostał się do sowieckiej niewoli w Kowlu. Od października przebywał w obozie jenieckim NKWD w Putywlu, a następnie w Kozielsku. Między 7 a 9 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego, a między 9 a 11 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.
Był żonaty z Aleksandrą z Kuhnów. W 2007 roku awansowano go pośmiertnie na stopień pułkownika.