Wanda Parylewicz
Biografia
Wanda Parylewicz, z domu Pieracka, urodziła się w 1885 roku w Gorlicach w rodzinie Stanisława Jana Pierackiego (1849–1929), naczelnika straży skarbowej, oraz Eugenii Marii z domu Budziszowskiej. Jej rodzeństwo to Zygmunt (1885–1944), Kazimierz (1891–1941), Tadeusz, Maria, Jadwiga oraz Bronisław (1895–1934, polityk, legionista, oficer Wojska Polskiego, poseł na Sejm II RP, minister).
Pracowała jako nauczycielka szkół powszechnych w Nowym Sączu i Muszynie. Została żoną Franciszka Parylewicza, prawnika, sędziego grodzkiego w Muszynie, a następnie prezesa Sądu Okręgowego w Tarnowie, a od 1932 prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie. Od tego czasu zaangażowała się w działalność społeczną, zasiadając w zarządach stowarzyszeń, Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet oraz Stowarzyszenia Rodziny Urzędniczej.
Dokonywała wielu pożyczek, których nie zdołała spłacać, dopuszczała się przywłaszczeń i wielokrotnie obiecywała spłatę, powołując się na rzekome znajomości. Została aresztowana, trafiając najpierw do więzienia w Tarnowie, potem w Krakowie. Śledztwo w jej sprawie przeniesiono do Warszawy w 1936 roku. Proces toczył się także przeciw innym osobom (w tym oskarżona była Hinda Fleischer). Podczas prowadzonego procesu zmarła 3 marca 1937 roku w Szpitalu św. Łazarza w Krakowie.
Została uznana za twórcę największego skandalu korupcyjnego II Rzeczypospolitej. Jej sprawa została opisana w książce pt. Upadłe damy II Rzeczpospolitej autorstwa Kamila Janickiego.