Kazimierz Lucjan Pieracki
Biografia
Kazimierz Lucjan Pieracki urodził się 11 lutego 1891 roku w Gorlicach. Był synem Stanisława Jana Pierackiego i Eugenii Marii z Budziszewskich. W młodości zaangażował się w działania niepodległościowe: w 1909 ukończył I Gimnazjum Filologiczne w Nowym Sączu, był członkiem Organizacji Młodzieży Narodowej (w latach 1908–1909 pełnił funkcję przewodniczącego) i studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim (1909–1914). W 1910 wszedł w skład komitetu obchodów 500-lecia bitwy pod Grunwaldem. Od 1909 działał w Związku Walki Czynnej i był jednym z założycieli Związku Strzeleckiego w Nowym Sączu. Po wybuchu I wojny światowej zaangażował się w ruch legionowy, kierując grupą żołnierzy w rejonie Krakowa.
Po odzyskaniu niepodległości kontynuował karierę w oświacie. Był nauczycielem w kolejnych szkołach średnich, a w 1919 objął stanowisko dyrektora Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Lublinie. Następnie (od 1 lipca 1921) kierował Państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim im. Stanisława Konarskiego w Warszawie. W 1924 uzyskał dyplom uprawniający do nauczania języka polskiego i łaciny w szkołach średnich, a od 1924 pełnił funkcje wizytatora w Wydziale Kształcenia Nauczycieli i inne w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Był także kuratorem Okręgu Szkolnego Lubelskiego i naczelikiem Wydziału w Departamencie Szkolnictwa Średniego w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego oraz redaktorem Poradnika w sprawach nauczania i wychowania.
Od 9 stycznia 1931 do 2 września 1934 był wiceministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, jednocześnie sprawował funkcję dyrektora Departamentu Ogólnego resortu. Był zaangażowany w reformę jędrzejewiczowską, będąc jednym z głównych twórców nowych programów i zasad organizacji szkolnictwa. Po odejściu z resortu pracował krótko w Państwowym Wydawnictwie Książek Szkolnych, a następnie w Wydziale Oświaty i Kultury zarządu miasta Warszawy jako kierownik sekcji szkół zawodowych.
W czasie II wojny światowej był aktywny w organizowaniu tajnego nauczania; stał na czele Konspiracyjnej Komisji Oświecenia Publicznego (KOP). Został aresztowany w lipcu 1940, przewieziony do siedziby Gestapo, gdzie był torturowany. 31 stycznia 1941 wywieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie zginął 21 lutego 1941. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Żonaty od 1914 roku z Janiną Smażanką, miał dwie córki: Annę i Barbarę (1924–1977), która była historykiem i pracowała w Bibliotece Polskiej Akademii Nauk w Krakowie.