Juliusz Keller
Biografia
Juliusz Keller (1911–2006) – polski elektronik i profesor Politechniki Warszawskiej związany z Wydziałem Elektroniki i Technik Informacyjnych.
Ukończył gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie w 1929 roku i Wydział Elektryczny PW w 1935 roku. Po odbyciu służby wojskowej rozpoczął pracę w Państwowym Instytucie Telekomunikacji, kontynuując karierę także w czasie wojny w Wytwórni Oscylatorów Piezoelektrycznych i w Polskich Zakładach Philipsa.
Po 1945 wrócił na Politechnikę Warszawską, gdzie tworzył i rozwijał Sekcję Elektrotechniki Medycznej oraz Zakład Budowy Aparatów Elektromedycznych. Od 1955 do 1959 organizował na Wydziale Łączności specjalizację Elektroniczna Aparatura Jądrowa. Pod jego kierunkiem powstał pierwszy w Polsce stereowektokardiograf, używany do odwzorowywania prądów czynnościowych serca. W 1953 zespół otrzymał nagrodę państwową; rok później Keller uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.
W latach 1955–1963 brał udział w ogólnopolskich pracach nad elektroniką jądrową w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku. W 1963 przeniesiono do nowej siedziby Centralne Laboratorium Ochrony Radiologicznej na Żeraniu. W 1970 zakończył pracę na PW, a następnie kierował zespołem opracowującym dwutomową monografię Elektronika medyczna (1970–1973). W 1971 przeszedł do Centralnego Ośrodka Techniki Medycznej przy Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej, gdzie pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowo-technicznych, a następnie p.o. dyrektora.
W 1981 przeszedł na emeryturę, ale nadal doradzał naukowo. Od 1968 do 1993 był prezesem Komitetu Stowarzyszenia Elektryków Polskich ds. Inżynierii Medycznej oraz Komitetu Nauki i Techniki Naczelnej Organizacji Technicznej. W 2004 uzyskał godność Członka Honorowego Polskiego Towarzystwa Inżynierii Biomedycznej. Zmarł w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Bródnowskim.