Bronisław Wilhelm Pieracki
Biografia
Bronisław Wilhelm Pieracki urodził się w rodzinie Stanisława Jana Pierackiego (1849–1929), naczelnika straży skarbowej, oraz Eugenii Marii z domu Budziszowskiej. Rodzina osiadła w Galicji i utrzymywała tradycje niepodległościowe. Dziadek br. brał udział w powstaniu listopadowym. Pieracki wychowywał się w Nowym Sączu, gdzie mieszkał przy ul. Matejki 27 i uczęszczał do I Gimnazjum Filologicznego; młodość spędzał w duchowych i strzeleckich organizacjach niepodległościowych (Duchowcy, Promienisci, Związek Jastrzębie), które dały początek Drużynie Strzeleckiej.
W 1913 ukończył szkołę oficerską Związku Strzeleckiego w Nowym Sączu i stał się członkiem Związku Walki Czynnej. Wybuch I wojny światowej zastał go w Legionach Polskich; objął dowództwo plutonu, następnie 7 kompanii 4 pułku piechoty Legionów. Uczestniczył w bitwach pod Zieloną, Mołotkowem, Pasieczną i Rafajłową, gdzie został ciężko ranny podczas bitwy pod Jastkowem (31 lipca 1915).
Po leczeniu wrócił na front w 1916 roku i objął dowództwo II batalionu 4 pułku piechoty. W 1917 został zdegradowany i wcielony do armii austro-węgierskiej, służył we Włoszech i powrócił do Lwowa, kontynuując studia. W drugiej połowie 1917 objął stanowisko dowódcy okręgu POW w Nowym Sączu, a później we Lwowie. W czasie obrony Lwowa został dowódcą XI odcinka oraz następnie dowódcą oddziałów w okręgu II (od 2 listopada 1918). Awansował na majora 24 listopada 1918, a 17 maja 1922 otrzymał Virtuti Militari, V klasy.
Przyjęty do Wojska Polskiego 1 stycznia 1919, przeniesiony do Warszawy i objął funkcję w Komisji Weryfikacyjnej Legionów Polskich. W marcu 1919 przeszedł do pracy w Ministerstwie Spraw Wojskowych, a 23 czerwca 1919 został mianowany szefem Sekcji Religijno-Wyznaniowej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej był oficerem łącznikowym w Kwaterze Głównej Naczelnego Wodza, a później w Pomorskiej Grupie Operacyjnej. W 1923–1924 odbył Kurs Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej, zostając następnie skierowany do Inspektoratu Armii Nr IV.
W 1921 wszedł do organizacji Honor i Ojczyzna (H2O), tajnego związku wojskowego. W 1924 awansował na pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 12. lokatą w korpusie oficerów piechoty; w 1925 został odznaczony komandorskimi odznakami Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego. W latach 1926–1927 był członkiem nieformalnej grupy pułkowników bliskich Piłsudskiemu; brał udział w przygotowaniach do przewrotu majowego w 1926. Po zamachu 1926 objął stanowiska w Sztabie Generalnym i Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.
W 1928 został posłem na Sejm II i III kadencji z listy BBWR i pełnił funkcje wiceprezesa ds. organizacyjnych w BBWR. W 1929 objął stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i wicepremiera w kolejnych rządach. Jako minister kierował pracą resortu, zwracając uwagę na potrzebę porządkowania pracy administracji. Uczestniczył także w tworzeniu Gazety Administracyjnej i Policji Państwowej (1929–1930). W 1930 uczestniczył w represyjnej akcji pacyfikacyjnej w Małopolsce Wschodniej wymierzonej w ukraińskie organizacje społeczne, koordynował działania ministerstwa.
W grudniu 1930 objął stanowisko ministra bez teki i wicepremiera w drugim rządzie Sławka; pozostawał aktywny w polityce II Rzeczypospolitej aż do śmierci. Zginął 15 czerwca 1934 roku w Warszawie, z ręki Hryhorija Maciejo (Hryhorija Maciejko), członka Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów.